Japońskie związki zawodowe branży motoryzacyjnej dążą do jeszcze większych podwyżek płac – może to wyznaczyć trend dla negocjacji płacowych na wiosnę 2027 roku, idąc dalej niż tylko rekompensowanie inflacji.

Według informacji z Jinse Finance, największy związek zawodowy branży motoryzacyjnej w Japonii zamierza podczas przyszłorocznych negocjacji płacowych domagać się czegoś więcej, niż jedynie podwyżek rekompensujących inflację. Przewodniczący tej organizacji podkreślił, że aby Japonia mogła zapewnić sobie wystarczającą liczbę wykwalifikowanych pracowników oraz sprostać wyzwaniom konkurencyjnym ze strony Chin, konieczne są większe wzrosty wynagrodzeń. Akihiro Kaneko, prezes Japońskiej Federacji Związków Zawodowych Pracowników Motoryzacyjnych (JAW), powiedział w poniedziałkowym wywiadzie: „Rozważamy wyznaczenie wyższego standardu negocjacyjnego na wiosnę 2027 roku niż w poprzednich latach”.

Akihiro Kaneko zaznaczył, że w ostatnich latach JAW wywalczył najsilniejsze od dziesięcioleci podwyżki płac, jednak jego zdaniem skupianie rocznych podwyżek jedynie na zabezpieczeniu siły nabywczej wobec rosnących kosztów życia nie wystarczy, by odwrócić trwającą przez dekady stagnację płac. Jego zdaniem wzrost wynagrodzeń powinien coraz wyraźniej odzwierciedlać wzrost wydajności oraz wartość wytwarzaną przez pracowników, pomagając tym samym Japonii zmniejszyć dystans do konkurentów z zagranicy.

Akihiro Kaneko podkreślił, że szybki rozwój chińskich producentów samochodów — zwłaszcza na rynku pojazdów elektrycznych — sprawia, iż japońska branża motoryzacyjna staje w obliczu coraz trudniejszych warunków działalności. Zaznaczył jednak, że Japonia nie powinna wdawać się w skazaną na niepowodzenie konkurencję kosztową z Chinami, ale raczej inwestować w kadry i koncentrować się na tworzeniu produktów o większej wartości dodanej.

JAW zrzesza 12 związków, reprezentując 780 000 pracowników, w tym osoby zatrudnione przez Toyota (TM.US), Honda (HMC.US) oraz firmy produkujące części do samochodów. W tegorocznych negocjacjach członkowie JAW wywalczyli średnią podwyżkę płacy miesięcznej na poziomie 4,81%, z czego podstawowe wynagrodzenie wzrosło o 3,58%. Rok wcześniej ogółem płace wzrosły o 4,94%, z takim samym wzrostem wynagrodzenia podstawowego o 3,58%.

W ubiegłym roku średnia bazowa inflacja konsumencka w Japonii osiągnęła 3,1%. Przez większość bieżącego roku wskaźnik ten był wciąż poniżej celu Banku Japonii wynoszącego 2%, ale we wrześniu sięgnął 2,1%, przekraczając wyznaczony poziom po raz pierwszy od dziewięciu miesięcy.

Branża motoryzacyjna w Japonii zwykle wyznacza ogólny ton krajowych negocjacji płacowych. W tym sektorze zatrudnionych jest około 5,5 miliona osób, a coroczne negocjacje płacowe w Japonii (Shunto) tradycyjnie odbywają się w pierwszych miesiącach roku. Największa centrala związkowa w kraju — Japońska Konfederacja Związków Zawodowych (Rengo), do której należy także JAW — opublikowała w zeszłym tygodniu bardziej ambitne założenia dotyczące przyszłorocznych negocjacji. Nowe wytyczne stawiają za główny cel wzrost wynagrodzeń o około 6%, przy jednoczesnym utrzymaniu co najmniej 5% minimalnej podwyżki.

W sytuacji rosnącej presji inflacyjnej, jeśli podczas przyszłorocznych negocjacji branża motoryzacyjna będzie domagać się wyższych podwyżek, może to wywołać obawy o „spiralę płacowo-cenową” i skłonić Bank Japonii do szybszego zacieśnienia polityki pieniężnej.

Główną przeszkodą dla podwyżki stóp procentowych przez Bank Japonii nigdy nie były odczyty inflacji, lecz jej trwałość. Kazuo Ueda, od momentu objęcia stanowiska, powtarzał jasno: cel inflacyjny na poziomie 2% musi być wspierany przez „zdrową spiralę wynagrodzeń i cen”, a nie opierać się wyłącznie na rosnących kosztach energii i surowców. Stąd Shunto pełni rolę „startera”: mocny wynik rundy płacowej nie musi natychmiast prowadzić do podwyżki stóp, ale jest ku temu warunkiem koniecznym. I odwrotnie — gdyby wynik Shunto był słaby lub płace realne nadal byłyby ujemne, nawet przy inflacji powyżej 2% Bank Japonii powstrzymałby się od działania, obawiając się, że podwyżka zahamuje rodzącą się spiralę wzrostu płac i cen.