Ibinahagi ko na dati ang unang uri ng asset.
Ngayon, titingnan natin ang pangalawang uri ng asset—yung may gamit na halaga, ngunit hindi naglalabas ng cash flow.
Ang pangunahing pagkakaiba nito sa unang uri ng asset ay ang pagkakaroon ng “gamit na halaga”, at dahil dito, ang pag-invest sa ganitong klase ay may matibay na suporta mula sa mga datos at may makatwirang lohikal na batayan mula sa mga datos na ito. Dahil dito, nagkakaroon ang mga investor ng malinaw na pamantayan at nasusukat na basehan sa kanilang mga investment.
Iba’t ibang kalakal (tulad ng tanso, aluminyo, pilak, butil, langis, natural na gas, atbp.) ay kabilang sa ganitong klase.
Dahil may klarong gamit na halaga ang mga asset na ito, may malinaw ding ugnayan ng supply at demand, pati na datos na naipon sa mahabang panahon batay sa ugnayang ito—tulad ng production, consumption, cost, market price, at supply-demand gap.
Gamit ang mga datos na ito, maaaring tantiyahin ng mga investor gamit ang mean reversion method kung ang asset ay maaaring undervalued o overvalued, at base sa kasaysayan, puwede nilang hatulan:
Kapag ang presyo ay sobrang lumihis mula sa mean value o matinding nalayo sa supply-demand relationship, malaki ang tsansang babalik ito sa normal na halaga sa maikling panahon.
Sa ganitong sitwasyon, ang pagkakaiba ng sobrang lumihis na presyo at ng normal mean ay nagiging pagkakataong pwedeng sulitin ng investor.
Si Buffett ay paminsan-minsan sumasali rin sa ganitong klase ng asset.
Pinaka-klasikong halimbawa nito ay noong binili niya ng malakihan ang pilak habang masyadong masikip ang supply-demand nito ngunit sobrang baba ng presyo, at nang bumalik sa normal ang presyo ay ipinenta niya ito at kumita ng malaki.
Ang ginamit niya ay ang mga datos na ito at ang lohikal na pagbuo ng konklusyon mula dito.
Sa mga nauna kong artikulo, nabanggit ko na ang investment opportunities sa langis at precious metals (platinum) ay base rin sa parehong prinsipyo.
Pero, malinaw din ang limitasyon ng ganitong asset: Batay sa kasaysayan, sa panahon ng kapayapaan at maayos na lipunan, napakahirap tumaas nang 100 beses ang halaga ng ganitong klase ng asset sa loob ng 20-40 taon.
Dagdag pa, ang pagkakataon sa investment ng ganitong asset ay hindi nagmumula sa compound interest ng panahon, kundi mula sa market distortions na nagdudulot ng hindi normal na price gap. Ang ganitong price gap ay kadalasan sandali lang, minsan ilang buwan, o isang taon, pinakamatagal ay ilang taon—bihirang tumagal ng 10 taon o higit pa.
Bakit kaya?
Dahil ang mga ito ay pawang mga produktong industriyal; kapag sumobra sa taas ang presyo, awtomatikong kikilos ang market laws:
Pag sobra ang supply, maglayas ang mga producer; pag sobra ang demand, dadagsa naman ang mga bagong producer.
Sa loob ng maikling panahon, ibinabalik ng merkado ang presyo sa normal na antas—hindi nito hinahayaang magtagal ang abnormal na estado na ito.
Kaya naman, halos walang tsansa ang ganitong asset na tumaas ng 100 beses ang halaga sa 20-40 taon.
Sa maraming pagkakataon, ang investment ng mga investor sa asset na ito ay parang laro lang o pampasaya, sasali kung may magandang oportunidad, kung wala ay hindi na maghahanap pa.
Biniro nga ni Munger si Buffett na ang pagbili nito ng pilak ay dahil lang sa biglaan, parang napulot na "upos ng sigarilyo".
Para makuha ang ganitong oportunidad, kailangan ng isang investor na matagalang obserbahan ang mga ganitong asset at magkaroon ng sapat na kaalaman at kakayahang humusga sa kanilang kasaysayan at ugnayang supply-demand, upang mabilis na matukoy ang oportunidad na hindi pa napapansin ng iba sa pabagobagong kondisyon ng merkado.
Para sa karamihan ng ordinaryong investor, napakahirap din nito.
Sa kabuuan, hindi natural na meron ang mga asset na ito ng kakayahang tumaas ng 100 beses, at hindi rin nila binibigyan ng sapat na pagkakataon ang karamihan ng tao na makasali.
Kaya, halos imposibleng kumita ng 100 beses mula sa ganitong asset ang karamihan ng mga investor.
